Pojęcie tygodnia: Człowiek jednowymiarowy

Człowiek jednowymiarowy jest to teza, którą wysunął Herbert Marcuse, niemiecko amerykański filozof, przedstawiciel szkoły frankfurckiej, według której późny kapitalizm, kultura masowa, konsumpcjonizm, homogenizacja kultury i infantylizacja komercji stworzyły człowieka, którym łatwo manipulować w taki sposób, aby dopasować jego potrzeby do podaży albo uzależnić od odgórnych ustaleń elity, i to bez stosowania przemocy.

Człowiek jednowymiarowy to jednostka nastawiona na zysk, oszczędność i hedonizm, która dobrowolnie utraciła swoją wolność, niczym się nie wyróżnia, jest przeciętna i zachowuje się tak samo jak pozostali powielając utarte schematy lub odgórnie narzucone działania czy zachowania.

Marcuse zyskał światową popularność za sprawą Człowieka jednowymiarowego. Ową teorię w latach 60. przyjęły ruchy studenckie: amerykańskie i europejskie.

Źródła:

1.  Horkheimer M., Adorno T. W. (1994). Dialektyka Oświecenia. Fragmenty filozoficzne. Warszawa: Wydawnictwo IFiS PAN, s. 164.
2.  Marcuse H. (1998). Eros i cywilizacja. Warszawa: Wydawnictwo MUZA, s. 110.
3.  Marcuse H. (1991). Człowiek jednowymiarowy. Warszawa: PWN, s. 23.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *